How to Make a Killing

How to Make a Killing is een nieuwe misdaadkomedie, geregisseerd en geschreven door John Patton Ford. Na Emily the Criminal uit 2022 is dit pas zijn tweede regiewerk. Na het overlijden van zijn moeder leert Becket Redfellow (Glen Powell) dat ze afkomstig was uit een rijke familie, maar door hen verstoten is. Ooit was ze de erfgenaam van de familiefortuin. Becket komt echter nog wel in aanmerking voor de erfenis, al staat hij onderaan de familielijst. Zijn ex-vriendin Julia (Margaret Qualley) grapt dat hij sneller in aanmerking komt voor het geld als de andere familieleden “per ongeluk” zouden overlijden. Dit brengt Becket op het idee om haar suggestie uit te werken. Hij moet daarvoor creatieve manieren bedenken om zijn familieleden uit de weg te ruimen, zonder verdacht bewijs achter te laten dat hem als mogelijke dader kan aanwijzen.

Hoewel John Patton Ford het verhaal zelfstandig heeft geschreven, lijkt het licht geïnspireerd op oudere verhalen. Dat dit pas zijn tweede geschreven film is, valt helaas wel op. De meeste personages krijgen namelijk weinig tot geen echte ontwikkeling. Hierdoor geef je als kijker weinig om hen en raken ze je nauwelijks. Zo eindig je met het volgen van het verstoten “zwarte schaap” van de familie, dat met creatieve ideeën moet komen om de rest van zijn familie uit te schakelen. Buiten enkele lichte, duistere komische momenten valt er daardoor weinig echt te genieten. Als de personages beter waren uitgewerkt en unieker waren neergezet, had dit mogelijk anders uitgepakt. Naast het gebrek aan karakterontwikkeling wordt het verhaal soms ook in een te hoog tempo verteld. Situaties en onderlinge relaties veranderen te snel en worden niet altijd voldoende uitgewerkt. Hierdoor is het niet altijd even duidelijk te volgen en kan het einde ongeloofwaardig of onnodig overkomen. Glen Powell doet het prima in de hoofdrol, maar krijgt naast zijn achtergrond als zoon van het verstoten zwarte schaap weinig echte ontwikkeling. Door de verschillende undercoveroutfits die hij draagt om minder op te vallen bij familie of politie, doet zijn rol soms denken aan zijn personage in Hit Man (2023). Margaret Qualley speelt meer een femme fatale, die Becket vanuit de schaduw volgt en af en toe polst hoe het met zijn plannen gaat. Met Jessica Henwick wordt geprobeerd een romantische relatie neer te zetten, maar ook deze voelt wat gehaast en onvoldoende uitgewerkt, waardoor ze uiteindelijk weinig indruk maakt. Ik geef de film als cijfer een:

Marty Supreme

Marty Supreme is een nieuw sportdrama, geregisseerd, deels geschreven en geproduceerd door Josh Safdie, bekend van Uncut Gems. Marty Mauser (Timothée Chalamet) heeft een groot talent voor pingpong en weet vaak met gladde praatjes te regelen wat hij wil. Na een verlies tegen een Japanse tegenstander verliest hij de kans om de hoofdprijs te winnen. Toch probeert hij een rematch te regelen tegen dezelfde tegenstander, maar hiervoor moet hij met haast geen geld en veel tegenslagen naar Japan zien te komen voor een eerlijke rematch, waarmee hij groots zou kunnen doorbreken.

Hoewel de film meer wordt gepromoot als sportfilm, wordt het verhaal na de sportmomenten eigenlijk een misdaaddrama. Marty moet verschillende acties ondernemen om met de juiste mensen in contact te komen of om weer wat geld te verdienen. De film bevat daardoor zowel vermakelijke momenten als duistere, dramatische scènes. Sommige van de acties die Marty moet ondernemen om zijn dromen waar te maken, duren soms wat te lang, alsof hij een lange omweg maakt om problemen op te lossen die eigenlijk eenvoudiger verholpen hadden kunnen worden. Door al deze gebeurtenissen wordt niet alles even duidelijk verteld of beantwoord, waardoor het lijkt alsof je zelf sommige vragen moet invullen. Ondanks dit weet Timothée Chalamet de film goed draaiende te houden als een charismatische jonge man die steeds probeert de beste oplossingen te vinden voor zijn problemen en obstakels. Vaak weet hij dit met zijn gladde praatjes te regelen, maar hij kan zich er ook in verdere problemen mee brengen. Samen met andere castleden zoals Odessa A’zion, Tyler, The Creator en Gwyneth Paltrow heeft hij sterke momenten in de film. Ik geef de film als cijfer een:

Crime 101

Crime 101 is een nieuwe misdaadthriller geregisseerd, geschreven en deels geproduceerd door Bart Layton, regisseur van American Animals en The Imposter. Davis (Chris Hemsworth) is voor de politie in Los Angeles een ongrijpbare dief, die rechercheur Lou (Mark Ruffalo) toch probeert op te pakken, terwijl zijn eigen leven niet zo soepel verloopt. Voor zijn laatste diefstal kruist Davis het pad van Sharon (Halle Berry), een vrouw die in de verzekeringswereld zit en door minder succesvolle dagen steeds minder serieus wordt genomen door haar verzekeringsmaatschappij. Zo kunnen de twee elkaar helpen bij een miljoenenroof, maar of ze elkaar echt kunnen vertrouwen, blijft de vraag. Mocht Davis niet succesvol zijn bij deze miljoenenroof, dan hebben andere criminelen boven hem de meer brute crimineel Ormon (Barry Keoghan) op de klus gezet, die hardhandiger met deze missie om zal gaan.

Dit is een interessante misdaadthriller die qua verhaalvertelling en locatie wel wat kan doen denken aan de klassieker Heat uit 1995. Beide films gaan namelijk deels over een agent en een crimineel die elkaar te slim af proberen te blijven, maar ook over hun carrière en persoonlijke leven. De film is mooi in beeld gebracht en gebruikt de locatie van Los Angeles passend voor het verhaal. De film heeft wel een trage opbouw, waarin je de verschillende personages eerst naast elkaar leert kennen. Wanneer de personages uiteindelijk samenkomen, ontstaan er meer samenwerkingen en confrontaties, waarin ze moeten ontdekken wie ze wel en niet kunnen vertrouwen. Dit blijft als kijker interessant om te volgen: welke samenwerkingen vertrouw je zelf, en blijken dat uiteindelijk ook de juiste keuzes voor de personages? De cast zet het acteerwerk sterk en passend neer. Chris Hemsworth speelt een meer goedaardige crimineel, die liever niet te veel geweld gebruikt, zolang hij maar succesvol zijn misdaden kan plegen. In zijn privéleven is hij echter een meer onzekere man. Halle Berry speelt een vrouw die door haar oudere leeftijd steeds minder serieus wordt genomen binnen haar bedrijf en het risico loopt vervangen te worden door een jongere kracht. Mark Ruffalo speelt een oudere agent die in een scheiding zit en wat uit conditie lijkt te zijn voor zijn werk, maar dit toch op een ouderwetse manier probeert vol te houden, ook al botst hij daardoor met jongere collega’s. Door deze manier van vertellen krijgen de personages naast hun carrière ook voldoende persoonlijkheid, waardoor je als kijker meer om hun kunt geven en beter begrijpt waarom ze de keuzes maken die ze maken. Ik geef de film als cijfer een:

Wuthering Heights

Wuthering Heights is een romantisch drama, gebaseerd op het gelijknamige boek van Emily Brontë. Deze verfilming is echter opnieuw een van de vele adaptaties van het boek. De versie uit 2026 is geregisseerd, geschreven en deels geproduceerd door Emerald Fennell, regisseur van Promising Young Woman en Saltburn. Cathy (Margot Robbie) en Heathcliff (Jacob Elordi) zijn samen opgegroeid. Hierdoor hebben ze een broer-zus relatie met elkaar, maar toch lijkt er meer te zijn, wat alleen niet als acceptabel wordt gezien. Wanneer hun verboden romantiek onbeantwoord blijft, gaan de twee apart verder in het leven. Cathy trouwt met een rijke man, terwijl Heathcliff haar meer vanuit de schaduw blijft volgen. Als wraak voor hun onbeantwoorde, verboden liefde proberen de twee elkaars leven te verstoren door, in hun ogen, romantisch met anderen bezig te gaan. Of er ondanks deze acties om elkaar jaloers te maken toch nog echte romantiek tussen hen bestaat, blijft de vraag.

Wuthering Heights is niet echt een romantisch verhaal, maar gaat eigenlijk meer over lust en elkaar jaloers proberen te maken. Het boek is al vaker verfilmd, maar Emerald Fennell heeft ervoor gekozen het verhaal meer naar haar eigen hand te zetten. Dit kan echter ingaan tegen de verwachtingen van mensen die het boek of eerdere verfilmingen kennen. Hierdoor kan de film verrassender overkomen, maar of alle fans hier blij mee zijn, blijft een persoonlijke kwestie. Misschien had Emerald Fennell beter een geheel eigen verhaal kunnen bedenken en verfilmen dat slechts licht geïnspireerd was op Wuthering Heights, in plaats van het bestaande verhaal te veranderen. De filmsets en kostuums komen passend over, ook al worden er maar een paar sets gebruikt. Margot Robbie draagt meerdere mooie kostuums in de film die goed passen bij de tijd waarin het verhaal zich afspeelt. De relatie tussen Cathy en Heathcliff komt grotendeels meer over als een broer-zus relatie, waarbij ze elkaar proberen te helpen tijdens het opgroeien, maar toch meer voor elkaar beginnen te voelen. Emerald Fennells aanpassingen aan het verhaal komen daardoor niet altijd overeen met het boek. Margot Robbie en Jacob Elordi zijn beide charismatisch, maar lijken juist meer richting het bronmateriaal te werken. Hierdoor kan er een soort botsing ontstaan. De acteurs komen daardoor niet altijd even sterk of overtuigend over als romantisch in elkaar geïnteresseerd. Ik geef de film als cijfer een:

Whistle

Whistle is een nieuwe horrorfilm, geregisseerd door Corin Hardy, de regisseur van The Nun en The Hallow. Wanneer Chrys Willet (Dafne Keen) op haar nieuwe school een mysterieuze Azteekse fluit vindt, met de naam Death Whistle, lijkt er in eerste instantie weinig aan de hand. Maar zodra iemand uit haar groep buitenbeentjes op de fluit blaast, is hun lot bezegeld. Hun toekomstige dood wordt hiermee opgeroepen, en aan deze dood ontsnappen blijkt een moeilijke,haast onmogelijke taak voor het groepje.

Deze horrorfilm komt al snel over als een kopie van verschillende andere horrorfilms, die bij elkaar zijn gebracht en vervolgens met elkaar zijn gemixt. De film zit vol met bekende horrorclichés, die na de zoveelste keer eerder flauw dan eng aanvoelen. Juist omdat de film zo sterk leunt op herkenbare elementen, kun je vaak al voorspellen wat er gaat gebeuren of welke richting het verhaal opgaat. Ondanks de vele clichés gaat de film op sommige momenten juist in tegen standaard horrorelementen. Waar je in andere horrorfilms verwacht dat personages onvermijdelijk met de dood geconfronteerd worden, weten ze die hier regelmatig onnodig te voorkomen. Helaas zijn de meeste personages die in leven blijven niet interessant genoeg om er als kijker echt om te geven. Daardoor voelt de film, wanneer ze blijven leven, vooral langdradig aan. De visuele effecten werken ook niet altijd overtuigend. Op een paar praktische effecten na maakt de film vooral gebruik van CGI en andere digitale effecten, die niet geloofwaardig overkomen. Richting het einde lijkt het budget zelfs op te raken en sterven personages soms op onzichtbare of onduidelijke manieren. Door het gekopieerde verhaal en de slecht uitgewerkte personages weten de meeste castleden ook weinig bijzonders te brengen met hun rollen. Ik geef de film als cijfer een: