Iron Lung

Iron Lung is een nieuwe horrorfilm, geregisseerd, deels geschreven en geproduceerd door Mark Fischbach. Dit is zijn speelfilmregiedebuut. Verder is hij beter bekend onder de naam Markiplier, zijn gamernaam op YouTube. Daar staat hij bekend om het spelen van videogames, waaronder Iron Lung, waarop deze film is gebaseerd. In een post-apocalyptische toekomst zijn de sterren en bewoonbare planeten verdwenen. Een veroordeelde (Mark Fischbach) wordt gedwongen om onderzoek te doen in een onderzeeër genaamd Iron Lung, in een oceaan van bloed. Tijdens deze missie moet hij verschillende onderzoeken uitvoeren.

Als fan van de game waarmee hij bekend is geworden, was Mark Fischbach duidelijk gepassioneerd om een film te maken die inspeelt op de videogame en de gebeurtenissen daarin. Hierdoor is het een vermakelijke en herkenbare film voor fans met kennis van het spel. Alleen wanneer je niet of nauwelijks bekend bent met de videogame, kan de film onbegrijpelijk overkomen en lastig te volgen blijven. De film legt namelijk niet volledig uit wat er precies gebeurt, waardoor kijkers zonder voorkennis moeite kunnen hebben om het verhaal te volgen. Als fan had Mark Fischbach dit misschien beter kunnen uitwerken in de film, zodat ook mensen die minder bekend zijn met het spel de film beter kunnen begrijpen en waarderen. Wel heeft hij met deze film het wereldrecord voor het meeste gebruikte nepbloed verbroken. Het vorige record stond op naam van de Evil Dead-reboot uit 2013, waarin 50.000 gallons nepbloed werden gebruikt. Iron Lung overtreft dit met maar liefst 80.000 gallons nepbloed. Regisseur Fede Álvarez wist het nepbloed in Evil Dead echter creatiever in te zetten binnen het horrorgenre. Bij Mark Fischbach blijft het bloed vaak verborgen in het duister, of is juist duidelijk te zien dat het om nepbloed gaat. Daarnaast is Mark Fischbach geen professionele acteur, wat maakt dat hij niet altijd even sterk of geloofwaardig overkomt, zeker voor kijkers die de videogame niet kennen. Zijn handelingen kunnen daardoor extra onduidelijk lijken. Wel zijn er acteurs te zien die bekend zijn van het inspreken van videogamepersonages; ze hebben kleine rollen of verzorgen stemmen in de film. Ik geef de film als cijfer een:

Shelter

Shelter is een nieuwe actiethriller, geregisseerd door Ric Roman Waugh, de regisseur van de twee Greenland-films. Een kluizenaar (Jason Statham) leeft op een afgelegen Schots eiland en krijgt af en toe nieuwe voorraden, die hem worden gebracht door een meisje genaamd Jesse (Bodhi Rae Breathnach). Wanneer zij hem tijdens een storm opnieuw bevoorraadt, zinkt haar schip en moet de kluizenaar haar redden. Zo eindigt hij met de zorg voor Jesse, maar wordt hij tegelijkertijd opnieuw geconfronteerd met duistere figuren uit zijn verleden. Hij wordt gedwongen zijn verleden onder ogen te zien, terwijl hij Jesse veilig moet zien te houden.

Deze film was voor de regisseur, naast Greenland: Migration, de tweede film die in januari uitkwam. Het lijkt erop dat hij beide films vrijwel gelijktijdig heeft geregisseerd, wat de rommelige kanten van Shelter deels kan verklaren. Zo is bijvoorbeeld duidelijk te zien dat de storm waar Jesse in verstrikt raakt met CGI op een green screen is opgenomen. Daarnaast is het scenario geschreven door een schrijver voor wie dit pas zijn tweede project is, wat terug te zien is in de onduidelijke verhaalstructuur. Het verhaal komt rommelig over en is daardoor lastig te volgen, waardoor de film moeilijk serieus te nemen is. Uiteindelijk blijft het vooral een standaard Jason Statham-actiefilm waar je niet te veel bij hoeft na te denken. De actiescènes zijn vermakelijk, maar niet altijd even realistisch. Helaas zijn ze ook niet allemaal even duidelijk gefilmd, waardoor je niet altijd goed kunt volgen op welke overdreven manieren Jason Statham zijn vijanden verslaat. Jason Statham komt desondanks weer vermakelijk over als actieacteur. Als hij alleen een duidelijker verhaal had gekregen, had je als kijker meer reden gehad om met hem mee te leven. Bodhi Rae Breathnach komt door de rommelige uitvoering van de film helaas ook niet altijd even sterk naar voren. Ik geef de film als cijfer een:

Cold Storage

Cold Storage is een nieuwe sciencefiction-horrorkomedie, geregisseerd door Jonny Campbell, bekend van het regisseren van verschillende afleveringen van tv-series zoals Dracula (2020) en Westworld. Travis “Teacake” Meacham (Joe Keery) en Naomi Williams (Georgina Campbell) zijn beide jonge werknemers van een opslagbedrijf. Het bedrijf is gevestigd op een locatie die vroeger een Amerikaanse militaire basis was. Wanneer een parasitaire schimmel weer actief wordt, moeten de werknemers proberen de schimmel binnen het bedrijf te houden en verspreiding te voorkomen, totdat de voormalige bioterrorisme-agent Robert Quinn (Liam Neeson) arriveert om de schimmel weer non-actief te maken.

Deze film komt over als een vermakelijke sciencefiction-horrorkomedie, waarin de personages de verspreiding van een schimmelinfectie moeten zien te voorkomen. Bij verspreiding verandert de geïnfecteerde namelijk in een breinloze zombie, die de schimmel juist probeert te verspreiden. Zo doet de film denken aan een mix van de serie The Last of Us (door de gevaarlijke schimmel) en de film Slither (door de horrorkomedie van het verhaal). De komedie kan echter soms wat flauw overkomen. Hoewel David Koepp, de schrijver van het script en de roman, het verhaal bedacht en schreef tijdens de COVID-19-periode—waarbij hij zich afvroeg hoe het leven van iemand als een beveiliger of winkelmedewerker eruitzag—doet de film toch aan deze thema’s denken. Helemaal voor cinefielen of kenners van films, tv-series of videogames. Er zitten verder ook elementen in de film die mogelijk onbedoeld hierop teruglinken. De visuele effecten zijn minder geloofwaardig vergeleken met films of tv-series, maar werken gelukkig wel voor het komische aspect van de film. Zo kunnen explosies of geïnfecteerde wezens juist komisch overkomen. Dat het CGI is of zich op een green screen afspeelt, valt vaak wel op. De cast zet de rollen geloofwaardig en passend neer. Joe Keery en Georgina Campbell komen goed over als werknemers van een opslagbedrijf, die weinig plezier beleven aan hun werk maar hun eigen redenen hebben om te blijven. Door de verveling dwalen ze rond in verdachte opslagruimtes, waardoor de schimmel wordt ontdekt. Liam Neeson speelt meer op de achtergrond en geeft uitleg en instructies aan het duo. In plaats van zijn vroegere actieheldenrol weet hij nu meer komisch bij te dragen. Ik geef de film als cijfer een:

Send Help

Send Help is een nieuwe survivalkomedie, geregisseerd door Sam Raimi, bekend van onder andere Spider-Man en The Evil Dead. Linda Liddle (Rachel McAdams) speelt een belangrijke rol binnen het bedrijf waar ze werkt en verwacht eigenlijk promotie te maken, maar blijft structureel ondergewaardeerd. Wanneer Bradley Preston (Dylan O’Brien), de zoon van de eigenaar, het bedrijf overneemt, wordt Linda alleen maar verder geminimaliseerd en lijkt Bradley haar zelfs te willen ontslaan. Wanneer zij na een vliegtuigcrash van het bedrijf samen stranden op een onbewoond eiland, leert Bradley dat Linda over uitstekende survivalvaardigheden beschikt om hen beiden in leven te houden. Alleen blijft de vraag hoelang Linda überhaupt nog probeert Bradley in leven te houden, gezien de neerbuigende manier waarop hij haar blijft behandelen. Het statusverschil tussen de twee is namelijk volledig omgedraaid.

De film voelt voor een groot deel als een mix tussen Cast Away en Misery, waarin een capabele maar ondergewaardeerde werknemer ineens verantwoordelijk wordt voor haar bazige, perfectionistische en verwende baas, die zichzelf nauwelijks staande weet te houden op een onbewoond eiland. Later verandert de film steeds meer in een duistere Sam Raimi-horrorkomedie, iets wat fans en kenners van zijn stijl zullen herkennen. Voor kijkers die minder bekend zijn met Raimi’s filmstijl kan het echter aanvoelen alsof ze ineens naar een andere film zitten te kijken. Daardoor kan de speeltijd voor de één te lang aanvoelen, terwijl die voor de ander juist prima is. Met zijn ervaring in bloederige horror weet Sam Raimi de horrorelementen grotendeels geloofwaardig over te brengen, al is op sommige momenten de CGI duidelijk zichtbaar. Dit werkt minder goed binnen de survivalkomedie, maar juist weer beter binnen de horrorkomedie. Naast Raimi’s regie wordt de film sterk gedragen door Rachel McAdams en Dylan O’Brien, die als tegenpolen zowel professioneel als letterlijk moeten overleven op een onbewoond eiland. De twee hebben samen een leuke yin-yang-dynamiek die de film overeind houdt. Ik geef de film als cijfer een:

Mercy

Mercy is een nieuwe sciencefictionthriller, geregisseerd door Timur Bekmambetov, regisseur van Night Watch en Wanted. In de nabije toekomst maakt de wereld steeds meer gebruik van technologieën zoals AI, en wordt kunstmatige intelligentie zelfs ingezet als rechter bij rechtszaken. Wanneer rechercheur Chris Raven (Chris Pratt) wordt beschuldigd van de moord op zijn vrouw, moet hij zich binnen 90 minuten zien te bewijzen tegenover AI-rechter Maddox (Rebecca Ferguson), voordat deze AI zijn lot bepaalt.

Met deze film lijkt men te willen inspelen op het idee dat door geavanceerde technologieën alles steeds beter in beeld gebracht kan worden. Zo hoeft geen misdaad onbeantwoord te blijven, maar dat dit tegelijkertijd ten koste gaat van de privacy van de mensheid. Ondanks dit interessante uitgangspunt is de uitwerking helaas rommelig. Het verhaal is geschreven door Marco van Belle, voor wie dit pas zijn tweede filmscript was. Hoewel het actuele thema duidelijk aanwezig is, komt de film over als een rommelige en goedkopere versie van Minority Report. Om het mysterie op te bouwen, gebeuren er bovendien te veel dingen tegelijk, wat het verhaal en het moordmysterie alleen maar lastiger maakt om te volgen. Hierdoor begint de interesse in zowel het mysterie als de film gaandeweg te verdwijnen. Voor een film die zelf ook bijna 90 minuten duurt, gebeurt er opvallend veel, terwijl het hoofdpersonage grotendeels vastzit op een stoel en zijn onschuld probeert te bewijzen. Dit doet hij door eerdere gebeurtenissen rond de misdaad te analyseren, op zoek naar hints en bewijzen, die worden getoond in verschillende vensters op het digitale scherm van de AI-rechter. Mogelijke bewijzen worden bijvoorbeeld getoond vanuit de ooghoeken van andere personages, zoals zijn dochter of collega-agenten, die alles via technologie hebben vastgelegd. Veel van dit beeldmateriaal is erg beweeglijk in beeld gebracht en in combinatie met het 3D-effect zorgt dit niet altijd voor een prettige kijkervaring. De visuele effecten komen bovendien niet erg geloofwaardig over, waardoor het vaak aanvoelt alsof je naar een film kijkt die volledig voor een green screen is opgenomen, waarin alles chaotisch gebeurt. De meeste acteurs hoeven bovendien weinig moeite te doen voor hun rollen, aangezien ze het grootste deel van de film zittend de zaak en het bewijsmateriaal bespreken om de waarheid boven water te krijgen. Ik geef de film als cijfer een:

Hamnet

Hamnet is een nieuwe dramafilm, geregisseerd, deels geschreven en geproduceerd door Chloé Zhao, regisseur van Nomadland en Eternals. Het verhaal speelt zich af in de 16e eeuw, tijdens de duistere dagen waarin de pest vele slachtoffers maakt. Ondanks deze moeilijke periode weten Will (Paul Mescal) en Agnes (Jessie Buckley) elkaar te vinden en beginnen ze samen aan een romantische relatie. Wanneer een ingrijpende gebeurtenis hun leven verandert, reageren Will en Agnes ieder op hun eigen manier. Dit zorgt voor emotionele afstand en laat zien hoe verschillend mensen omgaan met ingrijpende ervaringen binnen een relatie en gezin.

De film is gebaseerd op een gebeurtenis uit het leven van William Shakespeare, die later invloed had op zijn werk. Hierdoor kan de film door kijkers op verschillende manieren worden ervaren. Kenners van het verhaal kunnen extra aandacht hebben voor de subtiele opbouw en de kleine details die vooruitwijzen naar een keerpunt in het verhaal. Voor kijkers die niet bekend zijn met de achtergrond kan de impact van dit keerpunt juist groter zijn, doordat zij samen met de personages geconfronteerd worden met de gevolgen ervan. Sommige promotiematerialen van de film geven mogelijk iets te veel richting, waardoor bepaalde ontwikkelingen minder verrassend kunnen aanvoelen. Voor kenners van het verhaal heeft Chloé Zhao de film echter trouw gehouden aan de bekende historische en literaire context, die ze verder aanvult met persoonlijke en intieme details. Daarnaast brengt ze het verhaal visueel op een rustige en passende manier in beeld. De film is in chronologische volgorde gefilmd, wat bijdraagt aan de natuurlijke ontwikkeling van de personages. Naast de filmstijl en het verhaal is ook het acteerwerk van de cast bijzonder sterk. Paul Mescal en Jessie Buckley overtuigen als een koppel dat in onzekere tijden samen een gezin opbouwt, maar dat verschillend reageert wanneer hun leven ingrijpend verandert. Jessie Buckley is dan ook terecht genomineerd voor een Oscar voor haar acteerwerk in deze film. Ook de rollen van de kinderen zijn zorgvuldig uitgewerkt. Ze worden door verschillende acteurs gespeeld om het verloop van de tijd en de groei van de personages duidelijk te maken. De jonge acteurs weten hun rollen op een natuurlijke en emotioneel overtuigende manier neer te zetten, wat zorgt voor extra diepgang en betekenisvolle momenten binnen het verhaal. Ik geef de film als cijfer een:

Primate

Primate is een nieuwe horrorfilm, geregisseerd, deels geschreven en geproduceerd door Johannes Roberts, de regisseur van 47 Meters Down en The Strangers: Prey at Night. Lucy (Johnny Sequoyah) neemt haar vriendinnen mee naar haar huis op Hawaï. Hier keert ze terug naar haar vader, haar zusje en chimpansee Ben. Lucy besluit een feestje te geven, maar tijdens dit feest leert ze samen met haar vrienden dat Ben rabiës heeft opgelopen en nu Lucy en haar vriendengroep gewelddadig terroriseert. Lucy en de rest moeten Ben nu zo slim mogelijk proberen uit te schakelen, zodat ze gezamenlijk proberen deze situatie te overleven.

Ondanks het idee van de brute, moordzinnige aap als de moordenaar van deze film, bevat de film als slasher verder veel clichés die in veel slasherfilms voorkomen. Zo maken veel personages aparte of ronduit domme beslissingen, waarmee ze zichzelf alleen maar meer in gevaar brengen. Zo nemen ze bijvoorbeeld vaak de beslissing om alleen ergens op af te gaan of naartoe te gaan in plaats van als groep, waardoor de aap ze makkelijker te pakken krijgt. Door deze domme beslissingen en het verdere gebrek aan echte opbouw van de personages of hun achtergronden, geef je als kijker weinig om de meeste personages in de film. Wanneer de personages dan een plek vinden waar de chimpansee hen niet kan bereiken, blijven ze zich hier lang schuilhouden, waardoor de film op een bepaald moment wat langdradig kan aanvoelen. Voor fans van slasherfilms kan deze film ook wat tegenvallen, want op een paar doden na zijn de meeste sterfscènes niet echt goed in beeld gebracht. In plaats daarvan zie je vooral hoe de chimpansee zijn slachtoffers met brute apenkracht doodslaat. Verder kopieert de film ook veel momenten uit andere slasher- of monsterfilms, waardoor de originaliteit van de film grotendeels verloren gaat. Voor de effecten heeft de regisseur gekozen voor voornamelijk praktische effecten. Zo wordt de chimpansee daadwerkelijk gespeeld door een acteur in een apenpak. Met behulp van protheses, poppen en animatronic-sculpturen is geprobeerd de chimpansee zo overtuigend en angstaanjagend mogelijk neer te zetten.

Dit kan voor de ene groep goed werken, maar voor de andere juist niet, vooral wanneer men doorheeft dat men eigenlijk naar een acteur in een apenpak zit te kijken. Ik geef de film als cijfer een:

28 Years Later: The Bone Temple

28 Years Later: The Bone Temple is het vervolg op 28 Years Later van vorig jaar en daarmee de vierde film in de 28 … Later filmserie. Deze film is geregisseerd door Nia DaCosta, bekend van Candyman (2021) en The Marvels. Het verhaal is opnieuw geschreven door Alex Garland, die ook het eerste en derde deel van de filmserie schreef. Na de gebeurtenissen uit het vorige deel wordt Spike (Alfie Williams) ingewijd in de strategische crew onder leiding van Sir Jimmy Crystal (Jack O’Connell), die de groep op zijn eigen manier door de geïnfecteerde wereld probeert te leiden. Ondertussen is dr. Ian Kelson (Ralph Fiennes) nog steeds bezig met zijn onderzoek naar de geïnfecteerden, om te ontdekken of er nog iets echt menselijks in hen zit.

In dit vervolg probeert Nia DaCosta de film duidelijk in haar eigen stijl neer te zetten, zonder Danny Boyle en Alex Garland te kopiëren. Wel maakt ze gebruik van enkele bekende filmtechnieken, zoals aangepaste sluitertijden bij de opnames van de geïnfecteerden, om hen op een meer horrorachtige manier in beeld te brengen. Net als in het vorige deel vertelt deze film opnieuw twee grotendeels losstaande verhalen die pas richting het einde van de film meer samenkomen. Deze verhaallijnen laten zien hoe mensen met kwade bedoelingen proberen te overleven in een apocalyptische wereld, terwijl anderen hoopvol blijven zoeken naar oplossingen. Doordat de focus op verschillende personages ligt, komen de geïnfecteerden minder vaak in beeld dan voorheen. De sadistische cult brengt de meeste horrorelementen in de film, vooral door de manier waarop ze omgaan met mensen die niet tot hun groep behoren. Deze cult neemt gaandeweg een groot deel van de film over, waardoor het personage van Alfie Williams meer op de achtergrond raakt. Jack O’Connell en zijn cult krijgen hierdoor de meeste schermtijd. Hun wereldbeeld is echter beperkt en wordt niet voldoende uitgelegd, waardoor hun kwade bedoelingen moeilijk volledig te begrijpen of te accepteren zijn. Het personage van Ralph Fiennes krijgt in dit deel juist meer ruimte om verder uitgewerkt te worden. Hij speelt een eenzame, maar hoopvolle dokter, die door middel van experimenten probeert de geïnfecteerden beter te begrijpen. Ik geef de film als cijfer een:

Dead of Winter

Dead of Winter is een nieuwe thriller, geregisseerd door Brian Kirk, regisseur van 21 Bridges en diverse afleveringen van verschillende tv-series. Barb (Emma Thompson) reist alleen naar Minnesota met een persoonlijke reden. Wanneer ze hoort dat daar een tienermeisje is ontvoerd en verdere hulp ver weg is, besluit ze het meisje op eigen houtje te proberen te redden.

Ondanks dat de regisseur meer bekendheid en ervaring heeft met het regisseren van tv-afleveringen, weet hij de film toch mooi en degelijk in beeld te brengen. De film is eigenlijk opgenomen in Finland, maar deze locatie weet de besneeuwde winterse kanten van het verhaal passend over te brengen. De twee schrijvers van het verhaal zijn vooral bekend als acteurs en mensen uit de filmmuziekafdeling. Voor hen beiden is dit hun eerste schrijfwerk voor een speelfilm. Helaas is dat merkbaar, want het verhaal kan soms apart of vaag overkomen. Dit komt door de vreemde beslissingen die de personages maken, zoals het achterlaten van belangrijke voorwerpen of bewijsmateriaal. Hierdoor voelt de film soms alsof er niet goed over is nagedacht en alsof men onvoldoende heeft teruggekeken naar eerdere keuzes en details. Als gevolg hiervan verdwijnt het talent van de rest van de cast en crew als sneeuw voor de zon. Emma Thompson levert juist sterk acteerwerk als een oudere vrouw die een tienermeisje probeert te redden. Door het zwakkere script maakt haar personage echter onlogische keuzes, die net als het verdere verhaal niet altijd goed doordacht overkomen. In het verhaal zitten flashbacks die de achtergrond van haar personage verder uitdiepen. De jongere versie van Barb wordt gespeeld door Emma Thompsons dochter, Gaia Wise. Deze flashbacks voelen uiteindelijk meer aan als opvulling dan als een echte verrijking van het verhaal. De personages die het tienermeisje hebben ontvoerd, komen bovendien over als cartooneske schurken door hun vreemde en slecht doordachte beslissingen. Ik geef de film als cijfer een:

Greenland: Migration

Greenland: Migration is het vervolg op de eerste Greenland film uit 2020. Dit vervolg is opnieuw geregisseerd door Ric Roman Waugh, die ook verantwoordelijk was voor het eerste deel. Na het overleven van de “planeet verwoestende” komeet heeft de familie Garrity zich veilig gevestigd in een bunker in Groenland. Wanneer deze veiligheid echter ook verloren dreigt te gaan, moeten John (Gerard Butler), zijn vrouw Alison (Morena Baccarin) en hun zoon Nathan (Roman Griffin Davis) de bunker alsnog verlaten. Een veiligere plek lijkt in Europa te liggen, maar om daar te komen moeten ze door verwoeste, bevroren landschappen trekken. De onstabiele natuur is hier nog steeds niet te vertrouwen, en de overgebleven mensheid misschien zelfs nog minder.

Bij dit vervolg valt de film helaas wat in herhaling. Opnieuw draait het om een gevaarlijke reis door instabiele landschappen waarin zowel de natuur als de mensheid zich tegen de familie en hun medereizigers kunnen keren. Door op veilig te spelen creëert dit vervolg weinig nieuwe spanning, aangezien bij de hoofdfamilie vrij voorspelbaar is dat ze de reis zullen overleven. De personages die met hen meereizen hebben minder geluk, maar ook bij hen is vaak te voorspellen wie de situaties wel of niet zal overleven. De eerste Greenland film uit 2020 werd gemaakt tijdens de COVID-pandemie, wat destijds deels als excuus werd gebruikt voor de minder geloofwaardige visuele effecten. Het vreemde weer en sommige explosies kwamen daardoor niet altijd overtuigend over. Helaas is hier in dit vervolg weinig in veranderd. Ook nu ogen veel explosies en extreme weersomstandigheden niet geloofwaardig. De CGI en green screen effecten zijn duidelijk zichtbaar, wat de spanning verder ondermijnt. De terugkerende castleden komen opnieuw goed over als een familie die samen probeert te overleven in rampzalige omstandigheden. Toch vallen ook zij, op kleine variaties na, enigszins in herhaling. Ze worden zelden echt voor verrassende of spannende situaties geplaatst, aangezien het verloop van hun lot vrij voorspelbaar blijft. Roman Griffin Davis heeft de rol van Roger Dale Floyd overgenomen, om de tijdsprong in het verhaal beter over te brengen, maar helaas krijgt hij weinig ruimte om wat bijzonders met de rol te doen. Nieuwe personages fungeren daarbij vaak vooral als slachtoffers van het extreme weer of van meer kwaadaardige overlevenden. Ik geef de film als cijfer een: