Mercy

Mercy is een nieuwe sciencefictionthriller, geregisseerd door Timur Bekmambetov, regisseur van Night Watch en Wanted. In de nabije toekomst maakt de wereld steeds meer gebruik van technologieën zoals AI, en wordt kunstmatige intelligentie zelfs ingezet als rechter bij rechtszaken. Wanneer rechercheur Chris Raven (Chris Pratt) wordt beschuldigd van de moord op zijn vrouw, moet hij zich binnen 90 minuten zien te bewijzen tegenover AI-rechter Maddox (Rebecca Ferguson), voordat deze AI zijn lot bepaalt.

Met deze film lijkt men te willen inspelen op het idee dat door geavanceerde technologieën alles steeds beter in beeld gebracht kan worden. Zo hoeft geen misdaad onbeantwoord te blijven, maar dat dit tegelijkertijd ten koste gaat van de privacy van de mensheid. Ondanks dit interessante uitgangspunt is de uitwerking helaas rommelig. Het verhaal is geschreven door Marco van Belle, voor wie dit pas zijn tweede filmscript was. Hoewel het actuele thema duidelijk aanwezig is, komt de film over als een rommelige en goedkopere versie van Minority Report. Om het mysterie op te bouwen, gebeuren er bovendien te veel dingen tegelijk, wat het verhaal en het moordmysterie alleen maar lastiger maakt om te volgen. Hierdoor begint de interesse in zowel het mysterie als de film gaandeweg te verdwijnen. Voor een film die zelf ook bijna 90 minuten duurt, gebeurt er opvallend veel, terwijl het hoofdpersonage grotendeels vastzit op een stoel en zijn onschuld probeert te bewijzen. Dit doet hij door eerdere gebeurtenissen rond de misdaad te analyseren, op zoek naar hints en bewijzen, die worden getoond in verschillende vensters op het digitale scherm van de AI-rechter. Mogelijke bewijzen worden bijvoorbeeld getoond vanuit de ooghoeken van andere personages, zoals zijn dochter of collega-agenten, die alles via technologie hebben vastgelegd. Veel van dit beeldmateriaal is erg beweeglijk in beeld gebracht en in combinatie met het 3D-effect zorgt dit niet altijd voor een prettige kijkervaring. De visuele effecten komen bovendien niet erg geloofwaardig over, waardoor het vaak aanvoelt alsof je naar een film kijkt die volledig voor een green screen is opgenomen, waarin alles chaotisch gebeurt. De meeste acteurs hoeven bovendien weinig moeite te doen voor hun rollen, aangezien ze het grootste deel van de film zittend de zaak en het bewijsmateriaal bespreken om de waarheid boven water te krijgen. Ik geef de film als cijfer een: