The Strangers: Chapter 3

The Strangers: Chapter 3 is het derde en laatste deel van de nieuwe The Strangers-trilogie. Deze derde film is opnieuw geregisseerd door Renny Harlin, die ook de twee voorgaande films heeft geregisseerd. Na haar ervaring met de gemaskerde moordenaars beseft Maya (Madelaine Petsch) dat ze zich misschien beter bij hen kan aansluiten dan hen te blijven bevechten en proberen te ontsnappen. Zo leert ze hen beter kennen en begint ze lichtelijk te begrijpen waarom zij als gemaskerde moordenaars mensen doden.

Om het mysterieuze drietal gemaskerde moordenaars meer achtergrond te geven, voelde als een vreemd en onnodig idee. Ze stonden tenslotte bekend als de vreemdelingen. Hun meer achtergrond geven gaat daardoor eigenlijk tegen hun eigen titel in. Hierdoor voelt deze derde film, en eigenlijk de gehele trilogie, als een onnodige toevoeging. ik geef de film als cinfer een:

The Devil Wears Prada 2

The Devil Wears Prada 2 is het twintig jaar latere vervolg op de film uit 2006. Ook dit vervolg is geregisseerd door David Frankel, die eveneens verantwoordelijk was voor het eerste deel. Door de steeds digitaler wordende modewereld moeten Andy Sachs (Anne Hathaway) en Miranda Priestly (Meryl Streep) opnieuw samenwerken om bij te blijven met alle veranderingen en hun versie van de modebladuitgeverij draaiende te houden.

Dit twintig jaar latere vervolg speelt in op hoe kranten en tijdschriften steeds ouderwetser beginnen te worden door de digitale wereld, waarin nieuws en nieuwe modetrends sneller en overzichtelijker online te vinden zijn. Verder brengt dit vervolg echter weinig nieuws met zich mee, waardoor het uiteindelijk als een overbodig vervolg kan overkomen. De gehele oude cast weer samen terugzien speelt leuk in op nostalgie, maar achteraf voelt het alsof veel van de ontwikkelingen en veranderingen die de personages in het eerste deel hebben doorgemaakt niet echt van belang meer zijn. Afgezien van de actualiteit rondom de veranderende wereld van tijdschriften komt het verhaal daardoor geregeld herhalend over. De meeste personages lijken, op enkele kleine aanpassingen na, grotendeels weer dezelfde rollen te spelen als twintig jaar geleden. Ik geef de film als cijfer een:

Michael

Michael is een muzikale biografie over de jonge jaren van de King of Pop. Deze film is geregisseerd door Antoine Fuqua, bekend van onder andere The Equalizer en Training Day. De jonge Michael Jackson (Juliano Valdi) zit samen met zijn broers in de populaire popgroep The Jackson 5. Hun vader, Joseph Jackson (Colman Domingo), bepaalt met harde hand al hun acties. Wanneer Michael (Jaafar Jackson) ouder wordt, probeert hij tegen zijn vader in te gaan om zijn eigen creativiteit om te zetten in een solocarrière. Terwijl hij zijn eigen succes opbouwt, groeit hij uit tot de nieuwe King of Pop, maar de schaduw van zijn vader blijft over hem hangen.

Deze biografie richt zich vooral op het begin van Michael Jacksons carrière en hoe hij zich losmaakte van zijn vader om een eigen muzikale richting te volgen. Oorspronkelijk was er een plan voor een langere film die meer gebeurtenissen uit zijn leven zou behandelen. Door problemen met rechten en tegenwerking van sommige producers, waaronder familieleden van Michael Jackson is de film ingekort tot gebeurtenissen tot eind jaren 80. Hierdoor kan het soms aanvoelen als een vrij standaard muzikale biografie. Sommige momenten lijken versneld verteld of zelfs volledig overgeslagen. De film eindigt op het punt waarop hij zelfstandig succesvol is geworden in de muziekwereld. De latere, meer duistere gebeurtenissen uit zijn leven worden niet behandeld, waardoor de film enigszins als een halve biografie kan aanvoelen. Jaafar Jackson is in het echt de neef van Michael Jackson en geen ervaren acteur. Toch weet hij overtuigend over te komen als zijn oom. In scènes waarin hij werkt aan creatieve ideeën en dansmoves voor muziekclips zoals Thriller en Beat It, voelt het soms alsof je naar echte behind-the-scenes beelden kijkt. Hij weet Michael Jacksons dansstijl en zangmomenten goed na te bootsen. Hij komt over als een verloren, eenzaam, maar ook verwend kind in een volwassen lichaam. Colman Domingo speelt overtuigend de rol van Joseph Jackson: een vader die zijn kinderen wil sturen, maar ook controle probeert te houden over hun leven en keuzes, vaak met een eigen financieel belang. IK geef de film als cijfer een: