Normal

Normal is een nieuwe actiethriller, geregisseerd door Ben Wheatley, regisseur van Free Fire en Meg 2: The Trench. Ulysses (Bob Odenkirk) dient als vervangende, onopvallende hulpsheriff in het stadje Normal. Hier hoopt hij aan zijn eigen problemen te kunnen ontsnappen. Wanneer Ulysses echter leert over de duistere, misdadige geheimen van Normal, moet hij toch de confrontatie aangaan met de criminelen achter deze misdaden. Alleen weet hij niet wie hij kan vertrouwen in het stadje.

Dit is, na Nobody en Nobody 2, de derde actie-/misdaadthriller met Bob Odenkirk in de hoofdrol. Deze film eindigt echter meer als een standaard, normale actiethriller. De eerste helft gaat meer over het hoofdpersonage, dat de stad en haar bewoners leert kennen, waardoor het begin wat langdradig kan overkomen. Eenmaal na de ontdekking van de verborgen misdaden verandert het meer in een actiefilm, waarin het hoofdpersonage het haast eigenhandig moet opnemen tegen de criminelen en hun handlangers. Ondanks dat het wat aan de voorspelbare kant blijft en je ongeveer kunt voorspellen wat er gaat gebeuren of hoe een tegenstander wordt uitgeschakeld, blijft het een vermakelijke actiefilm.
Bob Odenkirk komt verder goed en passend over als een behulpzame hulpsheriff, die de medebewoners graag wil leren kennen en helpt waar hij kan. Ik geef de film als cijfer een:

The Mummy

The Mummy is een herinterpretatie van de originele monsterfilm uit 1932. Deze reboot is geregisseerd, geschreven en deels geproduceerd door Lee Cronin, de regisseur van Evil Dead Rise. Wanneer dochter Katie (Natalie Grace) spoorloos verdwijnt, gaan haar ouders journalist Charlie (Jack Reynor) en verpleegster Larrissa (Lala Costa) naar haar op zoek. Wanneer het onderzoek echter doodloopt, geven ze de zoektocht op. Als Katie na acht jaar plotseling weer opduikt, keert ze terug naar huis. Tijdens deze hereniging ontdekken haar ouders echter dat er iets mis is met haar.

Na zijn succesvolle Evil Dead Rise wilde regisseur Cronin een andere horrorserie aanpakken en kwam zo uit bij The Mummy. Hij gaf zelf aan dat hij probeerde een combinatie te maken van de horrorfilm Poltergeist en de mysteriefilm Se7en. Naast elementen en verwijzingen uit deze films lijkt hij ook andere inspiratiebronnen te hebben gebruikt. Deze Mummy film doet namelijk ook denken aan horrorfilms zoals The Exorcist en Evil Dead. Deze vele verwijzingen en elementen overschaduwen echter de Mummy aspecten, waardoor de film niet altijd aanvoelt als een echte Mummy film. Cronin weet, net als in Evil Dead Rise, de film te vullen met gorige en bloederige horrorelementen. Toch eindigt de film meer als een gore horrorfilm dan als een echt enge horrorfilm. Deze effecten, zoals bloed en braaksel, komen bovendien niet altijd geloofwaardig over. In vergelijking met Evil Dead Rise is hier duidelijker te zien dat CGI is gebruikt. De film is verder helaas niet erg gedetailleerd geschreven of goed uitgewerkt. Niet alle vragen die worden opgeroepen, worden beantwoord. Je krijgt wel een idee van wat er is gebeurd, maar niet duidelijk waarom. De cast levert degelijk en passend acteerwerk, maar krijgt niet altijd het beste script om mee te werken. Personages maken regelmatig keuzes die niet logisch of realistisch aanvoelen. Zo kun je je afvragen waarom ze niet eerder medische of religieuze hulp inschakelen wanneer ze met onverklaarbare situaties worden geconfronteerd. Ik geef de film als cijfer een:

The Drama

The Drama is een nieuwe romantische komedie/drama, geregisseerd, geschreven en deels geproduceerd door Kristoffer Borgli, regisseur van Dream Scenario. Charlie (Robert Pattinson) en Emma (Zendaya) zijn een gelukkig koppel dat bijna gaat trouwen. Voor hun huwelijk brengen ze, onder het genot van wat drank, tijd door met vrienden, waarbij iedereen een schokkend geheim uit zijn of haar verleden deelt. Tijdens Emma’s beurt vertelt ze iets onthullends, waardoor haar vrienden en haar toekomstige man haar met andere ogen gaan bekijken. Haar onthulling zou hun aanstaande huwelijk wel eens in gevaar kunnen brengen.

Deze film speelt in op de vraag in hoeverre mensen en vooral mensen in relaties elkaar echt moeten kennen, en of er ruimte is voor ‘nobele leugens’ en onwetendheid. De onthulling kan bij kijkers verschillend vallen: de één zal het erger vinden dan de ander. De duistere, schokkende gebeurtenis kan daardoor door iedereen anders worden geïnterpreteerd. Hoewel er extra achtergrondinformatie wordt gegeven, zal de ene kijker daar genoeg aan hebben, terwijl de ander misschien meer wil weten. Zo kan deze film door iedereen op een eigen manier worden ervaren. Robert Pattinson en Zendaya komen geloofwaardig over als geliefden en hebben een passende chemie. Die dynamiek verandert echter na de duistere onthulling uit het verleden van Zendaya’s personage. Zendaya weet overtuigend iemand neer te zetten die met schuldgevoelens uit haar verleden probeert om te gaan, terwijl ze tegelijk probeert de controle te behouden, ondanks de meningen van anderen – en vooral die van haar toekomstige man. Robert Pattinson komt naast een geloofwaardige toekomstige echtgenoot ook sterk over als iemand die nieuwe informatie over zijn geliefde op een respectvolle manier probeert te verwerken en te accepteren, ondanks de mogelijke gevolgen voor hemzelf. Ik geef de film als cijfer een:

The Super Mario Galaxy Movie

The Super Mario Galaxy Movie is het vervolg op The Super Mario Bros. Movie uit 2023. Dit vervolg is opnieuw geregisseerd door hetzelfde regieteam, Aaron Horvath en Michael Jelenic. Wanneer prinses Rosalina (stem van Brie Larson) wordt ontvoerd door Bowser Jr. (stem van Benny Safdie), moet prinses Peach (stem van Anya Taylor-Joy), samen met Mario (stem van Chris Pratt), Luigi (stem van Charlie Day), Toad (stem van Keegan-Michael Key) en hun nieuwe vriend Yoshi (stem van Donald Glover), hem zien te stoppen. Dit moeten ze doen voordat hij niet alleen het Mushroom Kingdom, maar ook het hele sterrenstelsel weet te bedreigen en zijn vader Bowser (stem van Jack Black) weer weet te bevrijden. Tijdens dit avontuur ontmoeten ze vele nieuwe wezens, waarvan sommigen hen een helpende hand bieden.

Na het financiële en fanmatige succes van de eerste film wisten de filmstudio en de gameontwikkelaar achter de film dat er een vervolg zou komen. Dit vervolg hebben ze gevuld met meerdere bekende personages en locaties uit de bekende gameserie. Hierdoor lijkt het alsof de film meer focust op fanservice dan op het vertellen van een sterk en duidelijk verhaal. Daardoor kan het verhaal lastig te volgen zijn voor mensen die minder bekend zijn met de games waarop deze gebeurtenissen zijn gebaseerd. Voor jongere kijkers blijft de film echter wel vermakelijk, omdat zij de kans krijgen hun favoriete personages op het grote scherm te zien. De animatie van de film ziet er opnieuw goed en passend uit, zeker voor fans en kenners van de games en de bijbehorende personages. Door het volle verhaal en de vele personages krijgen niet alle stemacteurs evenveel ruimte om zich te onderscheiden. Anya Taylor-Joy krijgt in dit vervolg de meeste ruimte om haar personage meer diepgang te geven. De personages van Chris Pratt en Charlie Day zijn vooral bezig met hun eigen zijmissie, die pas tegen het einde echt samenkomt met het hoofdverhaal van prinses Peach en haar missie om prinses Rosalina te redden van Bowser Jr. Ik geef de film als cijfer een:

They Will Kill You

They Will Kill You is een nieuwe horror-actiekomedie, geregisseerd, deels geschreven en geproduceerd door Kirill Sokolov, bekend van Papa, sdokhni. Zazie Beetz speelt Asia Reaves, die een nieuwe baan aanneemt in het Virgil-flatgebouw. Naast haar werk heeft ze nog een andere missie: het opsporen van haar jongere zusje Maria (Myha’la), die voor het laatst gezien is in The Virgil. Tijdens haar zoektocht ontdekt Asia dat The Virgil het hoofdkwartier is van een satanistische sekte, die haar als het volgende offer voor de duivel ziet. Ze moet zich een weg vechten door het gebouw om te overleven.

De film komt al snel over als een vermakelijke, maar overdreven bloederige horrorcomedy, in de stijl van een goedkopere Kill Bill. Verder lijkt de film een mix tussen Kill Bill en Rosemary’s Baby, maar dan in een duistere spoof-komediestijl. De regisseur en filmcrew zijn echter geen Quentin Tarantino. Ondanks dat veel actie—zoals afgehakte lichaamsdelen—doet denken aan Kill Bill, of momenten waarin iemand ineens ver wordt weggeschoten (wat doet denken aan Django Unchained), komen deze scènes niet altijd even geloofwaardig over. Tegen het einde vallen de CGI-effecten ook duidelijk op. Deze worden wel op een komische manier ingezet, maar dat moet je als kijker net liggen. De film heeft bovendien de pech uit te komen na Ready or Not (of een vergelijkbaar vervolg), omdat beide films draaien om een soortgelijk concept waarin satanistische sektes de hoofdpersonages willen offeren. Daardoor kan het wat repetitief aanvoelen als je ze kort na elkaar bekijkt. Voor Zazie Beetz is dit een van haar eerste grotere hoofdrollen in een film. Ondanks het zware werk weet ze haar rol overtuigend en passend neer te zetten. Het is duidelijk dat ze zich aangetrokken voelde tot het script en het project. Andere castleden, zoals Patricia Arquette, Heather Graham en Tom Felton, zetten hun rollen als leden van de satanistische sekte op een passende en komische manier neer. Ik geef de film als cijfer een:

Ready or Not 2: Here I Come

Ready or Not 2: Here I Come is het vervolg op de eerste film uit 2019. Dit vervolg is opnieuw geregisseerd door hetzelfde duo, Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett, die ook het eerste deel regisseerden. Na het dodelijke verstoppertjesspel van de satanistische schoonfamilie Le Domas te hebben overleefd, bevindt Grace (Samara Weaving) zich in het ziekenhuis. Hier wordt ze vertegenwoordigd door haar vervreemde zus Faith (Kathryn Newton), die als haar contactpersoon optreedt. De familie Le Domas is echter niet de enige familie die Mr. Le Bail dient. Door hun verlies moeten andere families de taak overnemen. Zij moeten Grace en Faith nu ritueel doden binnen een bepaalde tijd en volgens strikte regels om Mr. Le Bail tevreden te houden. Grace en Faith moeten leren samenwerken om deze nieuwe dreiging te overleven.

Dit zeven jaar latere vervolg probeert hetzelfde idee en verhaal deze keer groter te vertellen, met meer familieleden en regels die zowel zij als hun slachtoffers moeten volgen. Op een paar kleine, creatieve ideeën na kan het daardoor al snel herhalend aanvoelen. Door deze herhaling kan de film op momenten voorspelbaar en langdradig overkomen. Omdat er vaker voor een komische insteek wordt gekozen dan voor horror, voelt het soms meer als een soort spoof of parodie op de eerste film. Dat kan leuk zijn voor liefhebbers van spoof-films, maar ook irritant voor kijkers die minder van dat genre houden. Samara Weaving weet de film gelukkig wel te dragen. Samen met Kathryn Newton heeft ze een sterke dynamiek als vervreemde zussen, die ondanks hun verschillen moeten samenwerken. Sommige acteurs die de andere familieleden spelen, zoals Sarah Michelle Gellar, leveren goed en passend werk, terwijl anderen soms wat te ver doorschieten in de komedie. Elijah Wood komt daarnaast overtuigend over als de advocaat van Mr. Le Bail. Bij hem is duidelijk te zien dat hij plezier had tijdens het maken van de film. Ik geef de film als cijfer een:

Project Hail Mary

Project Hail Mary is een nieuw sci-fi drama, geregisseerd door Phil Lord en Christopher Miller, het regieduo achter 21 en 22 Jump Street en The Lego Movie. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van schrijver Andy Weir. Het script is geschreven door Drew Goddard, die eerder ook het script schreef voor de verfilming van Weirs andere bekende sci-fi boek The Martian. Wanneer natuurkundeleraar Ryland Grace (Ryan Gosling) wakker wordt op een ruimteschip, lichtjaren van de aarde, kan hij zich niet herinneren wat hij op het schip doet. Wanneer zijn geheugen langzaam terugkomt, ontdekt hij dat hij op een belangrijke missie is om een mysterieuze stof te stoppen. Deze stof dreigt namelijk de zon uit te doven, waardoor het leven op aarde onmogelijk zal worden. De enige hulp die hij tijdens deze missie krijgt komt van een rotsachtige alien, die Grace de bijnaam Rocky geeft (stem van James Ortiz). Rocky zit namelijk met een vergelijkbaar probleem. Samen moeten ze een antwoord zien te vinden om de mysterieuze stof te stoppen voordat het voor beide thuisplaneten te laat is.

Regisseurs Phil Lord en Christopher Miller hebben er bijzonder genoeg voor gekozen om bij deze film zoveel mogelijk met echte fysieke effecten te werken. Zo hebben ze ervoor gekozen geen green- of bluescreens te gebruiken, maar zwarte of anders gekleurde achtergronden voor bijvoorbeeld de ruimtescènes. Hierdoor heeft de film een unieke look vergeleken met veel andere sci-fi films, die juist meer op green- of bluescreen effecten vertrouwen. Verder hebben ze ook meer gebruikgemaakt van echte filmsets voor bijvoorbeeld de scènes in het ruimteschip. Het buitenaardse wezen Rocky wordt daarnaast meer met animatronics of als een gespeelde pop in beeld gebracht. Het verhaal bevat een interessante missie om de aarde te redden. Naast wat meer natuurkundige gesprekken weten ze de film vermakelijk te houden met komische en soms dramatische momenten, zoals wanneer mens en alien samen moeten leren communiceren en later ook moeten leren samenwerken, ondanks dat ze van verschillende planeten komen met andere gewoontes. De film draait grotendeels om het personage van Ryan Gosling, die samen moet werken met een alien. Ryan Gosling weet de meer dan tweeënhalf uur durende film gelukkig grotendeels eigenhandig goed draaiende te houden, met zo nu en dan wat hulp van de alien Rocky. Ik geef de film als cijfer een:

Reminders of Him

Reminders of Him is een nieuw romantisch drama, geregisseerd door Vanessa Caswill, regisseur van Love at First Sight. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van schrijfster Colleen Hoover. Kenna Rowan (Maika Monroe) heeft een grote fout gemaakt, waardoor ze in de gevangenis is beland. Als ze eerder de gevangenis mag verlaten, keert ze terug naar haar geboorteplaats in Wyoming. Hier probeert ze haar leven opnieuw op te bouwen. Ze probeert vooral een band met haar jonge dochter te krijgen. Hiervoor moet ze haar fouten uit het verleden confronteren en haar schoonouders en de beste vriend van haar voormalige partner, Ledger (Tyriq Withers), ervan zien te overtuigen dat ze haar fouten per ongeluk heeft begaan en het allemaal niet verkeerd bedoelde.

Het hoofdpersonage in deze film zoekt naar een tweede kans in haar leven en naar verlossing van haar schuldgevoel, en naar de mogelijkheid om haar dochter weer in haar leven te mogen hebben. De band, strijd en latere romantiek tussen haar en Ledger komt echter wat vergezocht over en lijkt grotendeels meer een extra element in de film. Het kan ook wat apart overkomen dat de vriendin en beste vriend van iemand, nadat deze uit beeld is, samen een romantische relatie proberen te beginnen. Verder blijft het verhaal wat aan de voorspelbare kant en worden problemen soms snel en simpel opgelost. De titel speelt eigenlijk ook meer in op het personage van Ledger, die zijn beste vriend probeert te blijven herinneren en helpt met het opvoeden van zijn dochter. Kenna is juist meer bezig met haar eigen schuldgevoel en haar verstoten dochter. Zo toont de film meer flashbacks van de relatie tussen de vrienden dan van de romantiek, waardoor deze soms wat onnodig kunnen overkomen. Als ze de film wat beter en gedetailleerder hadden uitgewerkt, had de speeltijd misschien korter kunnen zijn en hadden wat langdradige momenten voorkomen kunnen worden. Maika Monroe weet ondanks de minpunten de hoofdrol goed te dragen. Tyriq Withers doet ook zijn best, maar moet meer de ongeloofwaardige momenten dragen, wat door het vergezochte script soms moeilijk wordt gemaakt. Bradley Whitford speelt ook een goede rol, maar zit helaas niet veel in de film. Ik geef de film als cijfer een:

The Bride

The Bride is een romantisch horror drama dat is geregisseerd, geschreven en deels geproduceerd door Maggie Gyllenhaal. Na The Lost Daughter uit 2021 is dit pas de tweede film die ze zelf heeft geschreven en geregisseerd. Het verhaal speelt zich af in 1930. Het monster van Frankenstein leeft al lange tijd en gaat onder de naam Frank (Christian Bale) door het leven. Ondanks zijn nieuwe identiteit voelt hij zich eenzaam. Daarom vraagt hij Dr. Euphronius (Annette Bening) om hulp om een overleden vrouw weer tot leven te brengen. Zo creëren ze The Bride (Jessie Buckley). Alleen heeft ze naast haar herboren lichaam ook de geest van Mary Shelley in zich, waardoor beide persoonlijkheden afwisselend de controle lijken te krijgen. Hoewel Frank hoopt eindelijk een partner te hebben, wil The Bride meer dan alleen romantisch trouwen. Ze wil de wereld ontdekken en bepalen wie ze zelf eigenlijk is. Hierdoor belanden zij en Frank in verschillende chaotische situaties. Niet alleen krijgen ze de politie achter zich aan, ook weten ze onbedoeld radicale sociale bewegingen op gang te brengen.

Met deze film lijkt Gyllenhaal verschillende actuele thema’s te willen combineren. Zo speelt het verhaal in op de hedendaagse eenzaamheid onder singles, een probleem dat steeds vaker met depressie wordt verbonden. Tegelijkertijd verwijst de film naar moderne feministische discussies, zoals de bescherming van vrouwen tegen seksuele intimidatie en misbruik binnen de MeToo-beweging. Het idee van een vrouw die tot leven wordt gewekt om een eenzame man gezelschap te houden, lijkt deze thema’s interessant te kunnen samenbrengen. In de praktijk voelt het geheel echter te rommelig uitgewerkt. Gyllenhaal had kritischer naar haar eigen verhaal kunnen kijken en bepaalde elementen kunnen schrappen. Zo verwerkt ze ook meerdere verwijzingen naar het werk en leven van Mary Shelley. Fans van het oorspronkelijke Frankenstein verhaal zullen deze details waarschijnlijk herkennen, maar voor een jonger publiek voelen ze eerder als losse verwijzingen zonder duidelijke functie. Hierdoor botst haar moderne visie soms met de nostalgische elementen die ze tegelijk probeert te gebruiken. Het centrale idee van The Bride, die opnieuw tot leven komt en haar eigen identiteit probeert te ontdekken, terwijl ze ook met fragmenten van haar vorige bestaan wordt geconfronteerd, was op zichzelf al sterk genoeg geweest. Het toevoegen van Mary Shelley’s geest maakt het verhaal alleen drukker. Jessie Buckley speelt de wisseling tussen deze persoonlijkheden wel overtuigend, waardoor haar personage soms bijna een vrouwelijke variant van Gollum lijkt. Toch levert dit weinig echt interessante conflicten op. De geest van Shelley voelt meer als een oudere stem die de jongere persoonlijkheid probeert te sturen. Hierdoor ontstaat het gevoel dat Gyllenhaal te veel ideeën tegelijk probeert samen te brengen. Met een strakker gefocust verhaal had The Bride waarschijnlijk een duidelijker en krachtiger film kunnen zijn. Dat dit pas haar tweede regiewerk is, valt op sommige momenten wel te merken. Gyllenhaal kiest er vaak voor om scènes vrij veilig in beeld te brengen. Thema’s rond MeToo of de relatie tussen Frank en The Bride worden voorzichtig behandeld, waardoor emotionele impact en passie soms ontbreken. Ook de actie wordt vrij terughoudend gefilmd. Wanneer Frank bijvoorbeeld The Bride beschermt tegen anderen, worden deze momenten vaak onrustig of onduidelijk in beeld gebracht. De camera beweegt regelmatig zo veel dat het lastig wordt om de actie goed te volgen. In andere gevallen zie je alleen het eindresultaat, waarbij tegenstanders al zijn uitgeschakeld. Christian Bale en Jessie Buckley proberen de film wel te dragen, maar het rommelige script werkt hen tegen. Daarnaast heeft Gyllenhaal meerdere acteurs gecast met wie ze eerder heeft samengewerkt, of met wie ze een persoonlijke band heeft. Zo verschijnen ook haar broer Jake Gyllenhaal en haar man Peter Sarsgaard in de film. Deze personages krijgen echter weinig betekenisvolle momenten. Peter Sarsgaard vormt samen met Penélope Cruz een agentenduo dat Frank en The Bride probeert te stoppen. Hun verhaallijn voegt echter weinig toe en voelt eerder als een extra subplot die de film onnodig langer maakt. Met minder aandacht voor deze personages had het verhaal waarschijnlijk strakker en duidelijker aangevoeld. Ik geef de film als cijfer een:

Scream 7

Scream 7 is de nieuwste film uit de Scream-horrorserie. Deze zevende film is geregisseerd, deels geschreven en geproduceerd door Kevin Williamson. Kevin Williamson is de originele schrijver van de eerste Scream uit 1996. Verder heeft hij de verhalen geschreven voor de tweede en vierde film uit de horrorserie. Na het regisseren van Teaching Mrs. Tingle in 1999 is dit pas zijn tweede regiewerk. Sidney Prescott (Neve Campbell) heeft zich in een rustige stad gevestigd en probeert een rustig familieleven te leiden. Door haar duistere verleden blijft dit echter lastig. Wanneer er een nieuwe Ghostface-moordenaar opduikt die haar dochter Tatum (Isabel May) als doelwit heeft, moet Sidney haar verleden weer confronteren en deze moordenaar zien te stoppen om Tatum te beschermen.

Door creatieve, politieke en inhoudelijke meningsverschillen heeft deze zevende Scream veel veranderingen doorgemaakt. Zo zijn cast- en crewleden vertrokken en later weer teruggekeerd. Hierdoor is de film wat rommelig geworden, wat helaas terug te zien is. Hoofdrolspeelster Neve Campbell en schrijver Kevin Williamson hebben elkaar wel overtuigd om terug te keren naar hun originele filmserie. Helaas is hun terugkeer niet genoeg om er automatisch een goede nieuwe film van te maken. Er is gekozen voor veel herhaling van eerdere Scream-films, wat aan de ene kant inspeelt op nostalgie voor fans, maar aan de andere kant ook als een simpele kopie kan overkomen. Verder zijn de horrorscènes ook herhaaldelijk, waarbij vaak vergelijkbare situaties plaatsvinden wanneer de Ghostface-moordenaar toeslaat. Dit wordt na verloop van tijd wat flauw. Naast de bekende herhaling hebben de makers geprobeerd de film actueler te maken door moderne technologie zoals smartphones en AI te verwerken. Helaas gebruiken de personages deze niet altijd logisch. Op sommige momenten verwacht je dat ze hun smartphones gebruiken om hulp in te schakelen van vrienden of politie, maar toch gaan ze vaak zelfstandig het gevaar tegemoet. Ondanks dat Kevin Williamson de zesde Scream-film niet heeft geschreven, maken personages in deze zevende film opnieuw typische horrorclichés, zoals weglopen nadat ze de Ghostface-moordenaar hebben neergeslagen in plaats van hem echt uit te schakelen of te ontmaskeren. Ook komt het einde gehaast en rommelig over, waardoor de uiteindelijke daders geen duidelijke reden of uitwerking krijgen voor hun acties. Voor fans is het leuk om Neve Campbell weer terug te zien in de serie en meer te leren over hoe het met haar personage gaat en wat haar levensomstandigheden zijn. Ze speelt overtuigend een beschermende moeder die weet hoe duister de wereld kan zijn. Samen met Isabel May vormen ze een geloofwaardig moeder-dochterduo. De overige terugkerende castleden voelen echter meer geforceerd aan, alsof ze vooral zijn teruggekeerd om met deze nieuwe film geld te verdienen. De nieuwe castleden dienen vooral als verdachten, zodat de kijker kan raden wie er achter de moorden zit, maar in deze zevende film zijn ze relatief makkelijk te ontmaskeren. Ik geef de film als cijfer een:

How to Make a Killing

How to Make a Killing is een nieuwe misdaadkomedie, geregisseerd en geschreven door John Patton Ford. Na Emily the Criminal uit 2022 is dit pas zijn tweede regiewerk. Na het overlijden van zijn moeder leert Becket Redfellow (Glen Powell) dat ze afkomstig was uit een rijke familie, maar door hen verstoten is. Ooit was ze de erfgenaam van de familiefortuin. Becket komt echter nog wel in aanmerking voor de erfenis, al staat hij onderaan de familielijst. Zijn ex-vriendin Julia (Margaret Qualley) grapt dat hij sneller in aanmerking komt voor het geld als de andere familieleden “per ongeluk” zouden overlijden. Dit brengt Becket op het idee om haar suggestie uit te werken. Hij moet daarvoor creatieve manieren bedenken om zijn familieleden uit de weg te ruimen, zonder verdacht bewijs achter te laten dat hem als mogelijke dader kan aanwijzen.

Hoewel John Patton Ford het verhaal zelfstandig heeft geschreven, lijkt het licht geïnspireerd op oudere verhalen. Dat dit pas zijn tweede geschreven film is, valt helaas wel op. De meeste personages krijgen namelijk weinig tot geen echte ontwikkeling. Hierdoor geef je als kijker weinig om hen en raken ze je nauwelijks. Zo eindig je met het volgen van het verstoten “zwarte schaap” van de familie, dat met creatieve ideeën moet komen om de rest van zijn familie uit te schakelen. Buiten enkele lichte, duistere komische momenten valt er daardoor weinig echt te genieten. Als de personages beter waren uitgewerkt en unieker waren neergezet, had dit mogelijk anders uitgepakt. Naast het gebrek aan karakterontwikkeling wordt het verhaal soms ook in een te hoog tempo verteld. Situaties en onderlinge relaties veranderen te snel en worden niet altijd voldoende uitgewerkt. Hierdoor is het niet altijd even duidelijk te volgen en kan het einde ongeloofwaardig of onnodig overkomen. Glen Powell doet het prima in de hoofdrol, maar krijgt naast zijn achtergrond als zoon van het verstoten zwarte schaap weinig echte ontwikkeling. Door de verschillende undercoveroutfits die hij draagt om minder op te vallen bij familie of politie, doet zijn rol soms denken aan zijn personage in Hit Man (2023). Margaret Qualley speelt meer een femme fatale, die Becket vanuit de schaduw volgt en af en toe polst hoe het met zijn plannen gaat. Met Jessica Henwick wordt geprobeerd een romantische relatie neer te zetten, maar ook deze voelt wat gehaast en onvoldoende uitgewerkt, waardoor ze uiteindelijk weinig indruk maakt. Ik geef de film als cijfer een: